Η Μυτιλήνη που αγάπησα

 

«….. Πουθενά, σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου, ο Ήλιος και η Σελήνη δε συμβασιλεύουν τόσο αρμονικά, δε μοιράζονται τόσο ακριβοδίκαια την ισχύ τους όσο επάνω σ‘ αυτό το κομμάτι γης που κάποτε, ποιός ξέρει σε τι καιρούς απίθανους, ποιός Θεός, για να κάνει το κέφι του, έκοψε και φύσηξε μακριά, ίδιο πλατανόφυλλο καταμεσής του πελάγους. Μιλώ για το νησί που αργότερα, όταν κατοικήθηκε, ονομάστηκε «Λέσβος», και που η θέση του, όπως τη βλέπουμε σημαδεμένη στους γεωγραφικούς χάρτες, δε μοιάζει να ανταποκρίνεται και πολύ στην πραγματικότητα.»

Έχεις νιώσει ποτέ ότι ο δρόμος που περπατάς, τα κτήρια που βλέπεις,οι άνθρωποι που συναντάς είναι δικά σου;

Ότι το μέρος που βρίσκεσαι σου ανήκει και ανήκεις εσύ σε αυτό;

Αυτό ένιωσα την πρώτη φορά που πάτησα το πόδι μου στην Μυτιλήνη(αρνούμαι να πω Λέσβο αλλά πρέπει να το κάνω). Αυτό νοιώθω ακόμα και τώρα που δεν μένω πια εκεί. Άσε που αναφέρομαι σε αυτήν ως το "χωριό μου" και στον εαυτό μου σαν Μυτιληνιά. Ανίατη περίπτωση σου λέω.

Σαν φοιτήτρια πήγα εκεί με σκοπό να γραφτώ στο πανεπιστήμιο να πάρω το πάσο μου και να φύγω σαν κυρία να ξαναδώσω πανελλήνιες . Δεν χρειάστηκε όμως πολύ για να νιώσω ότι εδώ είναι ο τόπος μου και να γυρίσω στον μπαμπά μου να πω ότι "θα μείνω τελικά μπαμπάκα".

Αλλά ας το πάρουμε από την αρχή. Τι είναι η Μυτιλήνη - Λέσβος;

Πριν πάω για πρώτη φορά στο νησί στα 18 μου νόμιζα ότι όλα τα νησιά του αιγαίου είναι σε στυλ κυκλαδίτικου νησιού. Άσπρα σπίτια, μπλε παράθυρα και λίγη βλάστηση. Κούνια που με κούναγε.

Η Λέσβος λοιπόν είναι καθισμένη στο βορειοανατολικό Αιγαίο,τόσο μακριά από την Αθήνα που το ταξίδι με πλοίο αποτελεί ένα μικρό βασανιστήριο. αλλά τόσο κοντά στα παράλια της Τουρκίας που το Αϊβαλί να σε δελεάζει να το επισκεφτείς στον ελεύθερο χρόνο σου.

Πόλη με πινελιές αίγλης και περασμένων μεγαλείων διάχυτες παντού. Το άγαλμα της ελευθερίας στο λιμάνι, ο Άγιος Θεράποντας που με την ομορφιά του σε καθηλώνει,τα γραφικά στενάκια,τα αρχοντικά,η μυρωδιά του γλυκάνισου να σου χτυπάει τα ρουθούνια μόλις βγεις από το λιμάνι και το υπέροχο φαί συνθέτουν ένα τοπίο πολυποίκιλο και αρμονικό.
Η αλήθεια είναι ότι είτε που θα σου αρέσει πολύ(σηκώνει το χέρι) είτε που θα την μισήσεις(σα δεν ντρέπεσαι). Απλά τα πράγματα.
Για τους φοιτητές συγκεκριμένα υπάρχει το ρητό "Όταν πας για πρώτη φορά κλαις και όταν φύγεις οριστικά κλαις.Την πρώτη γιατί δεν σου αρέσει και την δεύτερη γιατί δεν θέλεις να φύγεις".
Πήγα λοιπόν σαν φοιτήτρια και όπως προανέφερα ξετρελάθηκα.Τα πάντα μου άρεσαν.Ακόμα και το γεγονός ότι τότε δεν είχε φανάρια στους δρόμους μου φαινόταν γραφικό.
Έπιασα λοιπόν ένα σπίτι(ο θεός να το κάνει) πίσω από την μαγευτική εκκλησία του Άγιου Θεράποντα και η ζωή μου ξεκίνησε. Από την πρώτη μέρα ένοιωσα σαν να έμενα από πάντα εκεί.Από την πρώτη μέρα βγήκα και έκανα φίλους. Γνώρισα την πόλη και την αγάπησα. Μέσα σε 1 μήνα λογάριαζα τον εαυτό μου σαν μόνιμο κάτοικο Μυτιλήνης και άρχισα να ανέχομαι το "μωρέλιμ" που σου λένε οι ντόπιοι όπου σταθείς και όπου βρεθείς.
Τα υπόλοιπα είναι απλά ιστορία. Κάποια στιγμή πήγα στο πανεπιστήμιο(δεν βιαζόμουν) και γνώρισα πολλά και ενδιαφέροντα άτομα. Κάθε βράδυ έβγαινα και πέρναγα κάθε φορά πιο ωραία. Στο δεύτερο έτος πια γνωριζόμασταν όλοι με όλους και ήταν σαν να κυκλοφορείς σε μια μεγάλη παρέα. Πήγα εκδρομές και γνώρισα το νησί.Έκανα μπάνια στα πιο καθαρά νερά. Είδα το απολιθωμένο δάσος και το μουσείο του. Μπήκα στο κάστρο της Μυτιλήνης και το θαύμασα. Δούλεψα σε μαγαζιά της προκυμαίας,μέθυσα και γύρισα σπίτι το πρωί αμέτρητες φορές,ήπια τόσα σφηνάκια που έχασα το μέτρημα. Έδωσα τις πιο απαιτητικές και ζόρικες εξεταστικές της ζωής μου,απέτυχα και πέτυχα σε μαθήματα και τέλος γνώρισα άτομα που είτε υπάρχουν είτε όχι στην ζωή μου με σημάδεψαν!Και όλα αυτά χάρη στην ομορφιά και τον παλμό αυτού του νησιού που με την πρώτη ματιά με τράβηξαν κοντά του. Σε αυτό το νησί μεγάλωσα και ωρίμασα και μπορώ να δώσω την ψήφο μου σε αυτούς που λένε ότι τα φοιτητικά χρόνια είναι τα καλύτερα. Χάρης στη Μυτιλήνη έζησα στιγμές που δεν θα ξεχάσω ποτέ και με διαμόρφωσαν σαν άνθρωπο,χάρη στην Μυτιλήνη γνώρισα τους φίλους μου που καλύτερους δεν θα μπορούσα να έχω,χάρης σε αυτήν έχω το πτυχίο μου.Αυτός ο τόπος μου ταίριαξε γάντι και ταίριαξα και εγώ σε αυτόν. Σκέψου μου ξέφευγε που και που κάνα νι και λι στις προτάσεις μου.
Αυτή είναι η Μυτιλήνη για μένα και πάντα όταν φτάνω με το καράβι θα βγαίνω συγκινημένη να δω την όψη αυτής της πόλης που έκανε την καρδιά μου να χτυπάει τόσο δυνατά.
Μέχρι την επόμενη φορά...