Που πας; Ζακέτα να πάρεις..

Ζακέτα να πάρεις φώναξε η γειτόνισσα στην τριαντατριάχρονη κόρη της και αυτή απάντησε ναι μαμά έχω πάρει γυρνώντας τα μάτια στον ουρανό. Τριαντατρία και η σχέση γονιών-παιδιού παραμένει όπως στα 15.Σε αυτή την κουβέντα θα πούμε για το θέμα του τι κάνεις όταν εσύ είσαι 18+ και οι γονείς σου θεωρούν ότι είσαι 15- .

Στην Αμερική λοιπόν όταν τα τέκνα γίνονται 18 οι γονείς τους λένε "να η πόρτα διάβαινε". Στην Ελλάδα από την άλλη το να φύγει το παιδί από το σπίτι είναι ανήκουστο μέχρι την ηλικία των 35 και αν γίνει οι γονείς τραγουδούν με καημό το "γιε μου που πας; μάνα θα πάω στα καράβια-Πατήσια" . Τι συμβαίνει λοιπόν και ο ομφάλιος λώρος δεν κόβεται με τίποτα; Φταίει που σαν την Ελληνίδα μάνα δεν έχει; Φταίει ότι έχουμε πολύ ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς; Φταίει ο Ερμής που είναι πάλι ανάδρομος; Τι φταίει;

Χωρίς να θέλω να πω ότι είναι κακό να έχεις μια καλή και ισχυρή σχέση με τους γονείς σου ίσα ίσα-μην ξεχνάμε ότι μας αγαπάνε περισσότερο από τον ίδιο τους τον εαυτό- εκεί που θέλω να σταθώ είναι όταν αυτή η σχέση σε πνίγει. Άνω των 18 είμαστε όλοι ενήλικες για το κράτος και την κοινωνία όχι όμως και για τους γονείς που για πάντα θα είμαστε τα παιδάκια τους. Αν αυτό σαν άτομο σου αρέσει έχει καλώς αν όμως δεν σου αρέσει τι γίνεται; Άκουσα πρόσφατα την φράση από κοπέλα 20 χρονών "αν κάνω το τάδε ο μπαμπάς μου θα μου κόψει τα πόδια" ή "δεν κάνω τατουάζ γιατί η μαμά μου θα πεθάνει από την στεναχώρια της" ή "δεν συγκατοικούμε γιατί δεν με αφήνουν οι γονείς μου". Όλα αυτά από ανθρώπους σοβαρούς και μετρημένους,ούτε υπερβολικούς,ούτε τίποτα.
Το μυστικό είναι λοιπόν να μην αφήνεις καταστάσεις να διαιωνίζονται. Όσο δεν κάνεις κάτι γιατί θα σου κόψουν τα πόδια και δεν λες τίποτα για να μην γκρινιάζουν τότε δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Κάποια στιγμή το μη και το όχι πρέπει να το πει το παιδί. Να δείξεις ότι μεγάλωσες και έχεις δική σου ζωή .Όσο κάνεις χατίρια και λες ναι τόσο οι γονείς θα συνεχίζουν να φέρονται με τον συγκεκριμένο τρόπο. Δηλαδή σαν να είσαι παιδί. Βέβαια σε αυτό παίζει πολύ μεγάλο ρόλο η οικονομική ανεξαρτησία, δεν γίνεται να χτυπάς το πόδι κάτω φωνάζοντας είμαι ενήλικας πια και από την άλλη να απλώνεις το χέρι ζητώντας λεφτά. Όσο δύσκολο και αν είναι να βρεις μια δουλειά άλλο τόσο είναι αλήθεια αυτό.  Μην ξεχνάμε ότι για να θέσεις όρια στους άλλους πρέπει πρώτα να τα έχεις θέσει στον εαυτό σου. Όλα αυτά βέβαια για σχέσεις που υπάρχει αγάπη και κατανόηση και παρόλη την δυσκολία αυτά θα κυριαρχήσουν στο τέλος. Οι σχέσεις που χαρακτηρίζονται απο συμφέρον(δες τις τούρκικες σείρες που πάντρα οι γονείς βλέπουν τα παιδιά τους σαν μέσο για να αποκτήσουν περισσότερο χρήμα και εξουσία),εγωισμό και υπερβολές θέλουν άλλη αντιμετώπιση, ίσως και κάποιου ειδικού. Να θυμάσαι όμως κάποια στιγμή θα δουν ότι μεγάλωσες και θέλοντας και μη θα το αποδεχτούν οι γονείς.
 Εσύ;