La petite Tati

Θυμάμαι που ήμουν μικρή, ακόμα στο δημοτικό όταν χτύπησε το τηλέφωνο ένα μεσημέρι. Σήκωσε η μαμά μου το τηλέφωνο και άκουσε τα νέα. Φωτιά. Στην Πεντέλη. Στο σπίτι μας. Μέσα σε δέκα λεπτά είχαμε φύγει από το εξοχικό μας και πηγαίναμε προς το σπίτι. Ο κεντρικός δρόμος ήταν  κλειστός από τις φλόγες και κάναμε τον γύρο. Στα παιδικά μου μάτια φάνταζε πολύ πιο βγαλμένο από ταινία αλλά αυτά που θυμάμαι με σημάδεψαν για πάντα. Ο ουρανός πορτοκαλής να βρέχει αποκαΐδια και στάχτες, παντού καπνοί και άνθρωποι με μαντήλια στο πρόσωπο να τρέχουν  και να φωνάζουν. Γείτονες να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους με τα ζώα τους αλυσοδεμένα στις αυλές. Οι πυροσβέστες να παλεύουν με φλόγες και με καταστάσεις. Η μαμά μου να παλεύει με λάστιχα και γεννήτρια ρεύματος να σβήσει την φωτιά και να σώσει όχι μόνο το σπίτι μας αλλά και τα διπλανά. Από τότε περιμένω να περάσει ένα καλοκαίρι και να μην ακούσω για φωτιά. Μια κατάσταση τραγική. Που όμως είναι ανθρώπινη ενέργεια. Αυτό είναι που με γεμίζει ορ...

  Ας παραδεχτούμε οτι ο κόσμος που ζούμε έχει γίνει ένα αγχωτικό και χαώδες μέρος.Οι ζωές μας είναι πια τόσο βυθισμένες στην ρουτίνα και τις υποχρεώσεις που σπάνια έχουμε χρόνο για έμας και τους ανθρώπους που αγαπάμε. Το κλού της υπόθεσης είναι οτι όσο προοδεύουμε τεχνολογικά τόσο πιο ανυπόμονοι γινόμαστε όσον αναφορά τις κοινωνικές μας συναναστροφές. Βλέπεις πια έιμαστε πολυάσχολοι ακόμα και όταν δεν έχουμε και τόσα να κάνουμε στην πραγματικότητα, αλληλεπιδρούμε ο ένας με τον άλλο εικονικά μέσω οθονών και ακουστικών και η ψυχική μας υγεία καταποντίζεται. Τι εννοώ: η πίεση στην δουλειά, η πίεση απο την οικογένεια και η πίεση απο τις σχέσεις συνδυάζονται σε ένα μεγάλο στρες. Πως μπορούμε μέσα σε όλα αυτά να ηρεμήσουμε, να βρούμε την ψυχική μας υγεία και να κάνουμε τις σχέσεις μας πιο ποιοτικές; 1. Υπομονή. Η υπομονή είναι αρετή και πρέπει σιγα σιγα να την μάθεις. Με το κινητό στο χέρι σου όλος ο κόσμος φαντάζει δικό σου, οτι και όποιος θελήσεις είναι μια κλήση ή ένα μην...

 Το άρθρο αυτό είναι αφιερωμένο στην ζωή που έχουμε και δεν ζούμε. Στις δικαιολογίες που λέμε στους άλλους και στον εαυτό μας για να μένουμε στην ίδια κατάσταση που μας στεναχωρεί και δεν μας προσφέρει σχεδόν τίποτα.Κάποιοι ξέρω ότι θα ταυτιστούν μαζί μου. Μια ωραία μέρα λοιπόν που γύρναγα από την δουλειά το μόνο που σκεφτόμουν είναι το πόσο θέλω να φύγω, πόσο πονάνε τα πόδια μου και πόσοι    ήταν  σήμερα ανεπίτρεπτα αγενείς μαζί μου. Και έτσι ξαφνικά μου ήρθε. Δεν μου αρέσει η ζωή μου. Τουλάχιστον,οι εννιά ώρες της ημέρας μου με κάνουν δυστυχισμένη!Κάθε πρωί ξυπνάω, και δεν θέλω να πάω να δουλέψω, με το που πάω εκεί θέλω να φύγω και όταν φεύγω γκρινιάζω για τις ώρες που ήμουν εκεί. Ένας φαύλος κύκλος.Δεν ξέρω αν με νοιώθεις.. Έκατσα και το συζήτησα λοιπόν, με ανθρώπους που με αγαπάνε και τους αγαπάω. Αυτό που κατάλαβα είναι ότι έλεγα 2 πράγματα μόνο, πρώτον ότι και που να πάω αφού δεν υπάρχουν δουλειές και δεύτερον που να αφήσω τα σίγουρα λεφτά που παί...